Ik vertel. “Dit verhaal gaat niet beginnen met “Er was eens…”. Een sprookje schrijven was niet mijn intentie en daarbij, ik ben al begonnen met “Dit verhaal gaat…”. Maar dit terzijde.”

Ik kijk om me heen. Twee mensen lopen weg en iemand anders, een jonge vent met een gezicht als een rat, kijkt me bevreemd aan. Ze kunnen me wat. Er zijn nog genoeg geïnteresseerde toehoorders die dolgraag mijn verhaal willen horen. Alles op zijn tijd. Deels omdat ik een zekere spanning in mijn vertelling wil houden en deels omdat ik honger heb, neem ik nog een paar stevige happen uit de appel die me net in handen gedrukt werd.
Mijn omstanders (het lijkt een vreemde constructie, maar zolang ze om me heen staan luisteren ze naar me, en zolang ze naar me luisteren heb ik een zekere controle over hun fantasie) worden een klein beetje ongeduldig, maar het deert me niet. Ik drijf in mijn eigen zee van tijd.

Ik vertel. Mensen willen kennelijk graag horen over de rare droom die ik heb gehad. Niks rare droom, Rare mènsen, ben ik dan geneigd te denken. Dromen zijn altijd raar, dus mijn rare droom was normaal, volgens de standaarddroomnormering. “Tijd bestond niet in mijn droom. Te abstract. Er waren in die droom dan ook geen telefoons. Heerlijk. En Logisch. Telefoons kosten tijd, dus als er geen tijd is kun je geen telefoons gebruiken. “

Het was ook een erg simpele droom. Eentje van het type “Huisje, boompje…”. Je weet wel.

“Nou, ja, goed, ik dreef dus in m’n tijdloze droom. In zeep, had ik dat al verteld? Er gebeurde verder niets, dat is gaat niet als er geen tijd is.” Zou ik m’n verhalen willen uitgeven, het zou een dun boekje worden.

“Is dat alles?” zeuren de drie toehoorders die overgebleven zijn. “Tja…”, zei ik, “van een jochie van acht moet je niet te veel verwachten”. Ze lopen weg. Ik vang nog net een opmerking op. “Ach, gelukkig was het geen sprookje.”