Paniek! Weer Met Uitroepteken

Drie jaar terug ging ik ineens heel schizofreen nieuwe muziek proberen. Niet dat ik met die gedachte wakker werd. Nee, dit was kort voordat ik crashte. (Niet heel ernstig hoor. Geen BSOD of bad sector. Noem het een compabiliteitsprobleem. Ik begrijp nog steeds niet helemaal hoe het allemaal gebeurd is. Gelazer met m’n slave-drive, een vrij agressieve DDoS-aanval, onbekende gebruikers die de verbinding plat wilden leggen… Alles bij elkaar ook als slechte metafoor een behoorlijk zootje.)

Misschien was het m’n redding. Tijdens die revalidatie heb ik van alles geprobeerd. Diepe depressie, pure agressie, maar vooral veel gaye blijheid. In die laatste categorie ontdekte ik ook Panic! At The Disco. Dat was net na ze helemaal doodgedraaid werden op radio en MuziekTeleVisie, dus ik was nog niet verpest. En het was gaaf. Ze noemden het A Fever You Can’t Sweat Out, maar het hielp wel bij het herstellen. Je mag laatdunkend doen over ‘klote-emo’s', maar P!ATD was gewoon hele toffe eigenzinnige popmuziek met een gitaarrandje en krankzinnige teksten. Ik was verkocht! Daarbovenop (en onder de koptelefoon door!) leerde ik ook wat een guilty pleasure is.

Kort na dat album ontspoorden ze zelf. Ineens was een uitroepteken te goed voor ze, waren ze grown adults geworden die ook gewaardeerd wilden worden door de muziekpers. Wat raar is. Als ik mocht kiezen tussen zure journalisten of hordes zestienjarige meisjes, zou ik het wel weten. Maar wat doe je als je als herboren band het licht gezien denkt te hebben? Alles wat je muziek leuk maakt eruit gooien en heel spiritueel de halve jaren zestig akoestisch bij elkaar jatten. Wat overbleef was een pretentieuze maar saaie plaat, waar de zichzelf veel te serieus nemende blogoblagosphere helemaal wild van werd. Aardig. Gek. En teleurstellend. Klote-emo’s.

Een paar weken geleden barstte de band in tweeën. Lekker belangrijk? Misschien niet, maar getuige de sample die de overgebleven helft op hun website heeft geplaatst echt wel. Híer worden we blij van! Het zijn nog geen dertig seconden, maar de semi-dance en semi-rock zorgen er voor dat ik sta te stuiteren alsof ik een audio-injectie heb gekregen met de beste shit ooit. Dit belooft veel voor het komende album, en ALWEER hoop ik op iets wat hun debuut kan overtreffen.

Ryan Ross (Ex-PATD zonder uitroepteken), snuif lekker door en krijg de tering, ik heb er weer vertrouwen in. Ook zonder (en misschien vooral zonder) jou.