Eens in de zoveel tijd kijken we even naar de links hier rechts van dit artikel. Hyperlinks ja, voor de mensen die nu de draad al kwijt zijn. Die hyperlinks die onder het kopje ‘Blogroll’ staan, om het ook voor de rest te verduidelijken. Waarom we daar naar kijken? Omdat het toffe websites zijn. Of websites van toffe lui. Of (vrijwel altijd) toffe websites van toffe lui. Zo’n linkje daar rechts in het scherm is niet heel duidelijk, daarom besteden we er nog wat aandacht aan. Vandaag…
Duncan Hills – http://www.duncanhills.nl
Duncan Hills wordt gerund door de buurman, maar meestal noemen we ‘m David of “zeg, heb jij nog bier koud staan?”. Zich specialiserend in kapotmacrowebloggen richt hij zijn pijlen op alles wat fout is, wat niet klopt. Terugkerende thema’s cq. slachtoffers zijn pro-life-fanatiekelingen, coaches, de kerk in het algemeen, krakers, mafkezen van NiBuRu en homeofielen. Als er even niks te zeiken is verschuift de aandacht naar wielrennen en de betere muziek. Verder is hij genadeloos op Twitter, kan hij uitstekend bier laten verdwijnen en is hij een prima Klotedichter.
Waarom lezen? Quote!
“Schakelen we even over naar Moke. Voor de show doe je een net pak aan, een van de vijf die je hebt. Stopt de gitaar in het gesponsorde busje, rijdt naar het optreden en drinkt backstage een sapje. Vijf minuten voor het optreden hang je je gitaar om, poseert vriendelijk lachend voor de persfoto en stapt keurig op volgorde het podium op. Daar doe je kunstje. Keurige muziek. Veilig, vooral dat. Ontdaan van alles wat het grote publiek kan tegenstaan. Even een raar loopje? Nee. Een gierende solo? Mag niet van de manager. Een hakkende Slayer-riff? Nee, de schoonmoeder moet het ook leuk vinden.
Je ontdoet al je muziek van alles wat muziek leuk, spannend, origineel en verrassend maakt, en wordt zo Nederlands meestgevraagde band. Immers, je stoot er niemand mee voor het hoofd. Ze schoppen toch geen herrie. Na het optreden geen ons heroine, een kist bier en vijf joints gevolgd door de verplichte snollen (Moke heeft geen groupies, ze hebben een plakboek), maar een Mars en wederom een sapje.”
(bron: Duncan Hills – Moke, ofwel hoe het niet moet)