Half acht. Je haalt uit, maar mist de snoozeknop op anderhalve centimeter. Je stapt toch maar je bed, je kamer uit, richting trap. Onderweg struikel je bijna over alle audio-, internet- en electriciteitskabels die slingerend over een vloer vol koffie-, thee- en biervlekken lopen. Beneden passeer je de kerstboom die, inderdaad, half januari nog steeds staat en die opgetuigd is met slingers, een kaasrasp, een rol pakpapier, een bierblikje als piek, een verzameling knuffels, en een piek die halverwege de boom bungelt. Die ene kerstbal die er hangt is vast een ongelukje.
Je loopt naar de voordeur om de krant te pakken. Volgens de poster die in de hal hangt is Sanne ruim vier jaar na het winnen van Hollands Next Top Model nog steeds een hoer. Verder zie je links en rechts van je krijttekeningen op de muren. Als je naar boven kijkt, naar het plafond: hetzelfde. Het moeten boerderijdieren voorstellen. De meeste zijn gehandicapt cq. gemuteerd, want ze hebben een achterpootje te veel.
Vervolgens begeef je je naar de keuken om daar de krant op de keukentafel te gooien en eindelijk nuttige dingen te gaan doen. Koffie zetten, dat is. Terwijl het apparaat pruttelt kijk je naar buiten, naar meubilair dat wegens ‘onbruikbaar, niet brandbaar’ van het balkon is geflikkerd, naar resten kampvuur opgestookt oud papier, naar zwartgeblakerde maar lege flessen wodka en sambuca, naar lege blikken Lech en Tyskie, naar een tulp waar een vuurpijl aan vastgebonden zit. Als je dan denkt ‘nondekudt, wat woon ik hier eigenlijk goed’ heb je waarschijnlijk nog niet je krant van de keukentafel gepakt. Daar zitten namelijk zes slierten bami en een klodder vanillevla tegenaan gekoekt.