“Dus ik sta daar in die winkel, en ik weet precies wat ik wil hebben. Toch slenter ik eerst nog een beetje door die zaak heen, onderwijl kijkend naar troep die ik helemaal niet nodig heb. Verlegenheid denk ik, of misschien schaamte. En die verkoopster durfde ik ook al niet aan te kijken. Maar ja, je kunt daar niet eeuwig blijven staan he? Dus ik recht m’n rug, en stap direct…”
“Ja, dat verhaal heb je al eens verteld. ‘t Ging om aambeienzalf, toch?”
“Aambeienzalf? Nee man. Valentijnskaarten.”