Je wordt gewekt door een snerpend geluid. Nee he, niet weer. Zuchtend, steunend, vloekend sta je op en strompel je naar het raam. Het is nog donker buiten. Kut. Met tegenzin sleep je jezelf de kamer uit, op zoek naar een stoel of keukentrap. Je neemt tegenwoordig de moeite niet meer om een broek aan te trekken. De hoge pieptonen klinken luider op de gang, alhoewel het weinig meer met geluid te maken heeft. Het is meer alsof je iets scherps van schedelwand naar schedelwand voelt stuiteren.
Je checkt, tegen beter weten in, nog even of je ergens een brandlucht ruikt, maar alles lijkt normaal. De witte klapstoel waar je bijna over struikelde raap je op en zet je onder de rookmelder. Daar sta je dan, in je boxershort, op een stoel, je ogen half dicht van de slaap, een rookmelder uit het plafond draaiend. Alweer. Op een gegeven moment voel je geen weerstand meer, wat doorgaans betekent dat je het apparaat hebt losgedraaid of dat je slaapdronken van de stoel gelazerd bent. Het eerste blijkt het geval.
De piep blijft. Je vloekt een paar keer hard, schreeuwt naar je huisgenoten dat ze ‘t goddomme zelf maar uit moeten zoeken en dat we morgen toch echt contact op moeten nemen met de verhuurder, en sjokt met een galmend geluid in je oren terug naar je bed. Liggend in foetushouding, met oordoppen in en alle dekens over je heen gil je jezelf in slaap. Gelukkig stopt de wekker na een kwartiertje automatisch met loeien.