Omdat het kan, omdat het moet.

Zomaar een dag, een half jaar geleden.

Opstaan. De dag beginnen. De kamer afspeuren naar half-volle blikken Tyskie, zo af en toe – oh glorie – een volle fles wijn vinden, en alles zo snel mogelijk achterover tikken. Koffie zetten en daar – wat goed van mij – geen sigaret bij opsteken. Naar de supermarkt lopen. Ontbijt kopen en meteen een sixpack meenemen. Thuiskomen. Koudzetten. Eten. Zorgen dat het sixpack vóór het avondeten op is. Avondeten. Naar de avondwinkel lopen. Daar de stash voor de rest van de avond halen. Drinken. Repeat to fade.

Zoals zoveel dingen die je eigenlijk niet zou moeten doen begon ook dit omdat het erbij hoort. Als je veertien bent en in West-Friesland woont wil je niet de laatste van de klas zijn die comazuipend in het ziekenhuis belandt. En zoals met alle dingen die eigenlijk niet mogen wordt het wel doen steeds leuker en het niet doen steeds moeilijker. “Omdat het erbij hoort” werd “leuk”. En een beloning, vervelingskiller, troost, afleiding, stimulans, goede vriend. Alcohol is breed inzetbaar.

Een inschattingsfout. Hoe prettig de roes ook voelt en hoe lief iedereen dan is en zo mooi als je verhalen zijn en hoe wonderlijk je inzichten en opvattingen ook mogen lijken. Het klopt niet. Alcohol lijkt duizenden deuren te openen, maar die leiden op escheriaanse wijze allemaal naar hetzelfde. Een neerwaartse wenteltrap naar de krochten van je zelfmedelijden. Zwarte wolken, diepe dalen en meer van dat clichématige pseudopoëtische geleuter.

Het is het niet waard. De kloppende koppijn, gortdroge bek en ‘t dubbele zicht van de volgende ochtend zijn dan ook eigenlijk een geschenk: Het is je lichaam dat zegt dat het mooi geweest is, dat je weer echt moet leven, dat alcohol niets anders verruimt dan de afstand tussen je hersencellen.

Over twee weken ben ik – wonder boven wonder – een half jaar nuchter. En hoewel de scherpe randen er nu wel vanaf zijn, blijft het moeizaam schuifelen tussen de (talrijke) valkuilen. Maar ook als de feestvreugde niet groot genoeg lijkt, inspiratie stokt of er andere branden woeden waar P2000 geen weet van heeft, blijf ik vechten tegen de drang om me volledig naar de tering te zuipen. Omdat ik dat kan. Omdat ik moet.