We hebben weer een inzending! In de krochten van zijn archieven vond de buurman een verslag van Unit en Jetser’s tocht door Ypenburg. Hun fatsoen hebben ze thuisgelaten, de spanning evenzo. Veel plezier! Of niet. Zelf weten, mafkees.
Zwijgend liepen Unit en Jetser door Ypenburg. Ze hadden, saai als ze zijn, al maanden niks meer tegen elkaar te zeggen en dus hielden ze, praktisch als ze ook nog eens zijn, al een week of zes hun bek dicht tegen elkaar. Toegegeven, Ypenburg was ook geen inspiratie tot het aangaan van een gesprek. Na hun olijke belevenissen in het Laakkwartier was dit een moederneukende deceptie van epische proporties, waarmee we meteen alles van epische proporties besproken hebben.
Unit vond het wel prima, en kuierde op een slakkengangetje door de uit de klauwen gegroeide en ernstig overschatte Vinexwijk, waar afgezien van de jaarlijkse aanvaring met de ME op oudejaarsavond nog nooit ene flikker was geweest, laat staan gebeurd. Jetser daarentegen was een stuk avontuurlijker en verveelde zich derhalve de tyfus. Maar fuck, er was geen puppy te bekennen in dit godvergeten schijthol. Uit gewoonte trapte Jetser een aantal maal willekeurig om zich heen, om tot de ontdekking te komen dat je met een opneuker tegen het luchtledige nog geen deuk in een pakje boter krijgt.
Met een pesthumeur van proporties die de omvang van zijn moeder hard overtroffen en een gloednieuw opgedane hekel aan het luchtledige, gaf Jetser een perfecte wreeftrap tegen de behind van een niksvermoedende, en dus ernstig verraste, Unit, die met zijn mooi gevormde melkgebit tegen een al net zo niksvermoedende stoeprand ketste, teneinde een History X-achtig aandoende grafzooi te creeëren. Dit uiteraard tot groot vermaak van zowel uw geämuseerde schrijver, een blij verraste Jetser en hopelijk een aantal enthousiaste lezertjes. Ja, jij. En anders doe je maar alsof. Lamstraal.
Maar helaas zou dit onenerverende avontuur lang niet zo enerverend zijn als dit akkefietje Unit ook maar in het minst zou deren. Dan zouden wij ons genoodzaakt zien de titel dezes aan te passen, en dat zijn wij geenszins van plan. Titels aanpassen dient enkel te gebeuren voor de vrede, wat ons gezien de recente ontwikkelingen omtrent Unit en Jetser in het Laakkwartier nogal ongepast lijkt. Als een volmaakte divine intervention begon het gelijknamige nummer van Slayer te spelen. Niet in Ypenburg, daar gebeurd immers geen reet, maar ver buiten gehoorsafstand ergens net buiten het Eindhovense Woensel. Daar heeft dus niemand wat aan. Niemand van buiten Woensel, in ieder geval.
Fok dit,’ mompelde Unit. Of Jetser, het maakt mij eigenlijk ook geen flikker meer uit wie wat zegt. Luister, lezertje, ik ga zo langzaam aan naar een einde toewerken. Ik geef dit verhaal nog hooguit twee zinnen. Gaan we dan. Twee zinnen, zonder die hiervoor. En deze. ‘Ik wou dat ik thuis op m’n nest lag te janken,’ vervolgde Unit of Jetser. Ja,’ zei de ander, ‘dan zou ik stoppen met janken en gaan slapen. Zullen we dat dan maar gaan doen?’
En zo gingen Unit en jetser, na een bloedsaaie dag, naar huis, naar hun nest, jankten even voor de vorm en vielen in een allesverwoestende coma.