Ik wil eerst even dankjewel zeggen tegen de bezoekers die tot nu toe deze site met enige regelmaat (hey, onregelmatig is óók regelmatig) bezocht hebben: dankjewel!
Het afgelopen half jaar heb ik zo af en toe eens een onbegrijpelijke post op deze rare domeinnaam neergepleurd. Veelal ging het om onderwerpen die me op de een of andere manier bezig hielden, dan wel interesseerden. Het was voornamelijk experimenteren: Hoe kan ik zoveel mogelijk zeggen in zo weinig mogelijk woorden? Hoe kan ik een absoluut oninteressant onderwerp boeiend maken? Het is me waarschijnlijk niet gelukt, aangezien het merendeel van de bezoekers van deze site eigenlijk op zoek is naar porno of achtergronden voor Windows (je verzint ‘t niet!)
Ik heb nagedacht over hoe ik deze site zou moeten omschrijven. Dat bleek nog lastiger dan ik dacht. Een uitgebreid onderzoek onder één vaste lezer wees uit dat ik te weinig toelicht over de zaken waar ik over schrijf. Ik moet dus duidelijker zijn. Ook lijkt de naam van de site (JUST A LITTLE SIN!) willekeurig gekozen. Er zit echter een betekenis achter: Ik schrijf over kleine zonden.
Ik schrijf over kleine zonden.
Dat kunnen héééle kleine dingen zijn; meningen kunnen kleine zonden zijn. Hobbies en interesses kunnen kleine zonden zijn; het zijn immers afleidingen van waar we hier voor zijn, of dat nu God of overleven is. Ooit vroeg ik Magali Luyten, zangeres van Beautiful Sin, in een interview naar haar ‘mooiste zonde’. Daar kon ze geen antwoord op geven. Wel vond ze ‘metal’ haar favoriete zonde: “omdat dat meestal niet erg hoofs klinkt. Zou er muziek zijn in het paradijs, dan zouden de meeste mensen geen metal verwachten. Dat is dan misschien wel m’n mooiste zonde, om naar metal te luisteren en op metal te zingen. Die heftige stemmen en die lage klanken, dat ‘coming from hell’ gevoel.” (kon je eerder al lezen op metalfan.nl)Want metal is iets waarvan veel mensen vinden dat het ‘niet kan’, dat het niet aan te horen is of omdat de ideologie erachter te extreem is (/kan zijn). Metal is echter een ‘zonde’ waar ontzettend veel mensen van genieten, en zonder wie ik een heel ander mens zou zijn. En ik ben gelukkig met hoe ik nu ben. Prima zonde dus!
Kleine zonden kunnen echter ook de politiek- of op enige andere manier incorrecte opmerkingen zijn die ik hier schrijf. Dat doe ik niet per sé omdat dat mijn overtuiging is, maar omdat ik de mogelijkheid er toe krijg. Slechte of smakeloze grappen? Kun je hier best tegenkomen. Hoeft nog niet te betekenen dat ik het ook zo meen (leest u dat, potentiële werkgever?)
Ik doorbreek misschien geen taboes en ik boor ook geen nieuw publiek aan, daar hebben we een reeks andere en grotere blogs voor. Wel schrijf ik op mijn manier (over) dingetjes die ik leuk vind, publiceer ik artikelen over dingen die me interesseren. En dat ga ik nog wel even volhouden. Ik ga het niet anders doen. Hooguit beter dan nu.
NRC Handelsblad, en vrijwel alle andere media, berichten over een voorval in Reusel. De prins carnaval van het Brabantse plaatsje houdt meer van mannen en kreeg daarom tijdens de carnavalsmis geen hosti van meneer pastoor. Los van het feit dat dat redelijk bespottelijk is vraag ik me af: wat heeft een homoseksueel met carnaval? Die hebben toch hun eigen feestje? De Gay Pride Parade is zelfs beter: Je zo uitzinnig mogelijk verkleden, maar dan wel in de zomer, op een boot, en ‘s avonds zuipen en naaien tot je er bij neervalt (waarmee je toch weer bij carnaval uitkomt). Klinkt een stuk beter toch?
Prins Carnaval van Reusel kreeg overigens nog wel meneer pastoors kruis op z’n voorhoofd. Mooi compromis.
Onder de indruk van justalittlesin.net? Wil je zelf ook zo’n site die weinig voorstelt, minder tijd kost en niets opbrengt? Volg het justalittlesin.net stappenplan! Dit moet je doen:
1. Webhosting + domeinnaam.
Je kunt je slechte grappen loslaten op de wereld middels Hyves. Je kunt ook profielen aanmaken bij één van de tientallen blog-sites die internet je biedt, maar niets zegt zo goed “Ik neem mezelf onnodig serieus” als een eigen domeinnaam. Extra pluspunt: de URL is korter en daardoor makkelijker te onthouden.
Zelf heb ik goede ervaringen met hostingprovider PCextreme. Als je met WordPress gaat werken (daar komen we zo op) kom je een heel eind met een small dynamic webhosting pakket. Groter kan ook, maar echt, aan 500 mb webruimte en 20gb bandbreedte heb je voorlopig méér dan genoeg. Dat, in combinatie met een domeinnaam, kost je minder dan drie tientjes per jaar.
2. FTP-client
Mooi, je hebt nu 500 mb om te vullen met je onzin, maar daar heb je nog wel software voor nodig. In Windows zelf moet ook zoiets zitten, maar in mijn ervaring werkt Filezilla beter. Open source, gratis, én in het Nederlands. Installeren is zo gebeurd, de interface spreekt bijna voor zichzelf. Informatie vinden en downloaden doe je hier: Filezilla.
3. WordPress
Nu je de ruimte en software hebt, moet je nog iets hebben om online te gooien. Er is genoeg blog-software verkrijgbaar, maar veruit de meest populaire en gebruikersvriendelijke is WordPress. Eenvoudig te installeren en in te stellen. Daarnaast zijn er tig themes en plugins om je blog helemaal de jouwe te maken.
4. content!
Nu staat niets meer in de weg om je eigen hoekje van de blogosphere te bevuilen met je creaties. Behalve een totaal gebrek aan tijd, originaliteit en/of inspiratie misschien. Tips daarover kun je elders vinden. Op Duncan Hills en Gebroken Pennen (stuk op ‘t moment van schrijven) hebben ze wel wat ideeën, en voor de nodige quality control kun je tips vinden op Schrijven Voor Internet.
Allemaal gelukt? Mooi! Vielen Spaß, en laat me even weten wat je ervan gebrouwen hebt.
Davidoff. Het zijn de beste peuken die ik ooit gerookt heb. De witte filters zijn érg classy, maar in het schemerdonker, met een paar pilsjes op…
Ooit was Marcel Jacob een hele drukke bassist. Hij was betrokken bij de band van Yngwie Malmsteen, die in dezelfde Stockholmse buitenwijk opereerde als Jacob. Hij speelde in een van de vroege incarnaties van Europe, toen de band nog Force heette, en schreef mee aan aan hun vroege hit “Scream Of Anger”. Toen John Norum, gitarist van die band, op het hoogtepunt van het The Final Countdown-succes besloot te vertrekken en zich op een solo-carrière te storten, schreef Jacob zijn volledige album “Total Control”. En dan had hij ook nog zijn eigen band. Samen met Jeff Scott Soto heeft hij in twintig jaar tijd een hele reeks studio-albums uitgebracht. De meeste onder de noemer ‘Talisman’, maar ze namen ook in recordtijd twee eighties-geïnspireerde albums uit onder de naam Human Clay.
Na de Talisman-misser “Truth” van 1998 was het even afgelopen met de band. Er stonden weliswaar een paar sterke tracks op, veel materiaal was naar Talisman-maatstaven ondermaats en de rest werd aangevuld met covers van Queen, Madonna en Prince. Critici waren negatief, fans konden er weinig mee en touren zat er ook niet in. Een dikke sof dus. Des te verrassender is het dat een nagenoeg dezelfde bezetting (er werd alleen voor een andere drummer gekozen) twee jaar later onder de bandnaam Humanimal een absoluut topalbum uitbracht.
“Again 2 Be Found” is simpelweg het beste wat Jacob en Soto ooit geschreven hebben. Geen discussie over mogelijk. Het fenomenale bass-werk, de gitaarleads, het optimistische drumwerk, het werkt allemaal even hypnotiserend. En dan die zanger. Je kunt zeggen dat al het huurlingenwerk van Soto te veel van het goeie is, dat er geen gevoel meer zit in de duizend-en-een projecten waar hij zijn stem aan verkoopt, maar “Again 2 Be Found” laat horen waar zijn hart werkelijk ligt: de nummers die Marcel Jacob schrijft. Het is het ultieme feelgoodnummer, daar kan de sombere tekst niets aan veranderen.
Dat nummer alleen is genoeg om een album te máken, maar er staan je meer mooie dingen te wachten. “Find Your Way Home” bijvoorbeeld, waarbij wel te merken is dat Jacob het succes van de Red Hot Chili Peppers’ “Other Side” niet ontgaan is. In de coupletten zijn de overeenkomsten onvermijdelijk. Ook de afsluitende track “Way 2 Deep” doet bloed sneller stromen. Als ik ieder nummer apart zou omschrijven zou ik geen reviewer meer zijn, daarom ga ik het samenvatten als volgt: “Het titelloze debuut van Humanimal kan zich meten met àlle groten der melodieuze rock. Nur geniale nummers; no filler, all killer.”
Ná Humanimal was er toch weer ruimte voor Talisman. De band bracht sindsdien nog twee goed ontvangen albums uit, “Cats & Dogs” en “7″. Toch is het nooit meer goed gekomen. Een afscheidstour werd ingekort en verschoven wegens Jacob´s continue verslechterende gezondheid, en hoewel er plannen waren voor een achtste album, verscheen er op 21 juli 2009 een trieste mededeling op Soto’s website. Marcel Jacob maakte die dag, na jaren in pijn geleefd te hebben, een einde aan zijn leven.
Zondagmiddagen zijn ideaal om een post die ik gisteren al geschreven heb online te gooien.
Zaterdagmiddagen zijn uitstekend om te lijden aan een forse kater, om met een razend tempo door een pakje sigaretten heen te jagen, en om je met lichte tegenzin gereed te maken om naar het werk te gaan.
Zaterdagmiddagen zijn ook perfect om muziek te (her)ontdekken. Alweer geen metal dit keer, maar een Amerikaanse singer/songwriter die na jaren in de sub-top te hangen twee zomers geleden een megahit scoorde met “I’m Yours”.
Inmiddels is m’n liefde voor Jason Mraz wel teruggedrongen tot een onregelmatige flirt, maar een paar zomers geleden kon ik geen genoeg krijgen van zijn album “Mr. A-Z” (geef toe, die titel is best leuk gevonden). Of ‘t nou de semi-rap is op “Geek In The Pink”, het bewust übercommerciële “Wordplay” of de teergevoelige ballad “Plane”, alles is even goed aan die plaat. De favoriet is echter altijd “Song For A Friend” geweest. Op het album al een heel sterk nummer, maar beter dan de live-versie die je hieronder vindt zul je ‘m niet horen. Jason Mraz, live! In a good way.
Yes, we mogen weer! In april is het weer tijd voor tien dagen lang ranzige horrorfilms, naargeestige thrillers en creatieve shorts. Want dan gaat het Imagine Filmfestival, ofwel het 26e AFFF, dan wel het leukste filmfestival van Nederland, weer van start. De naamsverandering van vorig jaar is nog steeds wat wennen, maar gelukkig is het filmaanbod grotendeels in dezelfde sferen blijven hangen.
Welke titels we dit jaar mogen verwachten is nog niet bekend, maar er wordt een nadruk op Oost-Europese fantastiek beloofd. Interessante keuze, want afgezien van het feit dat Bela Lugosi ooit geboren werd in (het huidige) Roemenië, is er hier maar weinig bekend over de genrefilm aan die kant van Europa. Ook opmerkelijk is de verhuizing van Tuschinski naar Kriterion, maar gelukkig heeft die bioscoop evenveel zalen en stoelen. Hier ligt alvast een vrij-aanvraag klaar voor 14 t/m 24 april, en tot die tijd houden we ons maar zoet met dvd’s uit de Mr. Horror-reeks.
Zie je de drie zessen?
9/11 heeft een opmerkelijk gevolg gehad (goed, misschien wat meer); hernieuwde mainstream belangstelling voor complottheorieën. Verhalen over een Zionistisch complot bestaan al eeuwen. En als de Joden het niet waren, dan wel de vrijmetselaars. De Da Vinci Code speelde mooi in op soortgelijke legenden over de kruisvaarders. The X-Files dreef op uitvergroting van de Roswell-theorieën. Maar dankzij een ambitieus groepje zelfmoordterroristen en twee torens zijn geheime regeringen en vermeende internationale samenzweringen hipper dan ooit. Wie heeft de film Zeitgeist nou niet gezien?
Continue reading
