the asylum, the patients are dying!
You’re outta your fucking mind…
Of je hebt even een bizarre maand achter de rug. Ik wou zeggen dat ik een 180° draai had gemaakt, maar het voelt als 540°. Of 720°. Nu ik eindelijk het RRR-gebod heb opgevolgd waar iemand al een jaar op aan het hameren is gaat ‘t eigenlijk best lekker. (RRR staat overigens voor rust, regelmaat en reinheid en geldt volgens googlepagina 1 vooral voor baby’s en varkens. Whatever, voor mij werkt ‘t ook.)
Weet je nog wat ik wilde gaan doen? Werk vinden. Dat bleek zo makkelijk dat ik me neue eisen gesteld had. Hoe ‘t daarmee is? Omdat ik het niet in m’n kop haal om te gaan zuipen als ik de dag erna moet werken, heb ik drinken teruggebracht tot twee dagen in de week. Verder slaap ik prima, heb ik weer een aardige stapel cd’s verkocht (33, deze maand), maar moet ik nog wel even aan ‘t werk met school. ‘t Komt wel goed. Al heb ik van te veel mensen gehoord dat ik dat te vaak en te makkelijk zeg. Ik geef Najib Amhali en ‘t “allesj komt goed” van z’n pa de schuld (komt uit een show die ik in 2002 eens op tv zag).
Even balans opmaken: Ik ben nu een maand internetloos geweest, een maand veganist, een maand sollicitant en heden arbeidâh. Er liggen allerlei ambitieuze plannen klaar, maar die vergen meer uitwerking of passen simpelweg niet in dertig dagen (laat staan achtentwintig). Wel heb ik besloten fulltime vegetariër, parttime veganist te worden. Waarmee ik bedoel te zeggen dat ik helemaal geen dieren meer eet en om de maand geen dierlijke producten. Betekent dat dat ik verder helemaal niets ga doen deze maand? ‘t Lijkt er wel op.
Ja, er is wel iets nieuws waar ik veel aandacht aan besteed, maar om dat nou een project te noemen… Wellicht binnenkort een blogje daarover. は後で!
“So i was just at a D.R.U.G.S show. At one point, Craig Owens stands on people’s hands in the audience and walks on them. Well, when he reached down to steady himself, he grabbed my hand and looked down at me. My bracelet slipped a little bit and he must have seen my scars there because he leaned down and said in my ear “Promise me you’ll stop.” Then he held onto my hand and ran his thumb across my wrist as he sang the song and I just started bawling.” (bron)
Dat, en die man doet aan crowdwalking. Crowdwalking.
is strong inside, my voice is strong.
Know the brightest stars burn fastest, even in the darkest day…
Je hebt net een half uur in de gewichten gehangen. Een kwartiertje de loopband gepakt. Nog een keertje gewichten. Crosstrainer. Roeien. En dan maar eens een half uurtje fietsen. Tegen beter weten en alle adviezen in ging je vollenbak, de hartslag 190+. Harder moest het. Sneller. En: langer volhouden. Kapot gaan moest je, stuk gaan zou je.
Totaal gesloopt ben je. Trillend van de inspanning drink je een tweede flesje water leeg om het vochtverlies enigszins te compenseren en loop je richting kleedkamer. Douchen, sauna, nog eens douchen, omkleden, en het pand verlaten. Naar huis lopen in – als de stoplichten meewerken – drie minuten en vijfenvijftig seconden, precies de lengte van Shivaree – I Close My Eyes.
I Close My Eyes
(Shivaree)
lyrics
Verzorgingstehuis. Tien minuten voor het einde van je werkdag. Je hebt je takenlijst volledig doorlopen. Niet snel, vluchtig of half-af. Nee, goed. Grondig. Gedegen. Verder heb je wat extra klussen gedaan waarvan een deel opgedragen is (“doe je ook nog even…”), een deel vriendelijk gevraagd is (“als je tijd hebt, zou je dan…”) en een derde uit eigen initiatief omdat niemand ‘t ooit doet. Je sprong bij waar nodig, want je collega’s hebben het al even druk, en nu sta je met het zweet op je voorhoofd je eigen spullen op te ruimen.
Twee bewoners lopen voorbij, je groet vriendelijk.
“Zo”, zegt de ene, “ga je soppen?”.
“Nee, ik ga stoppen. Het zit er weer op voor vandaag.”
“Ja, jullie werken hard”, zegt de ander. Een eigenaardige stilte valt, die ze opvult met “…maar niet heus”. En ze loopt verder.
De werkende mensch staet voor dag ende dauw op.
De werkende mensch trotseert per rijwiel de koude ende duisternis teneinde het werk te bereicken.
De werkende mensch draegt paarschen broecken gedurende de werckzaemheden.
De werkende mensch rookt (helaasch nog wel).
En… de werkende mensch maeckt nadien de tocht huiswaerds.
De werkende mensch eet.
De werkende mensch poogt tijd te besteeden aan studie.
De werkende mensch speelt wat computergames.
De werkende mensch schreeuwt uit waensin.
De werkende mensch leescht boecken.
En de werkende mensch slaept reeds voor het vallen der nacht.
Dat betekent echter dat de werkende mensch een weinig zal bloggen komende tijd.
Foxy Shazam is voor popmuziek wat The Darkness was voor stadionrock en wat The Devil’s Blood is voor ’70′s rock. Muziek van vroegâh met een blik naar de toekomst. 24 januari verschijnt hun nieuwe album The Church of Rock and Roll, tot die tijd is het al te luisteren op de site van Rolling Stone. Hoogtepunten: I Wanna Be Yours, I Like It en bovenal The Temple. Ga luisteren dan.
are running the show! (x4)
The world was wrong this time…
“huh, maar dit nummer is helemaal niet Ready Or Not, dit is Girl From Lebanon”
“Klopt, hier zou Ready Or Not staan, maar ik heb me bedacht.”
“Maar waarom dan?”
“Ready Or Not is het perfecte nummer om je adrenaline op te verkwisten, maar uiteindelijk bleek Girl From Lebanon een beter nummer. Alleen om al die leadgitaar, daar kun je om huilen zo mooi. Hetzelfde geldt voor de zanglijnen, het refrein en de groove (sorry voor dat woord) dat ‘t heeft. Girl From Lebanon was de slotsom van het oude Europe, en wat mij betreft een van de beste nummers die ze in die tijd opgenomen hebben”.
“Maar, ik wilde Ready Or Not horen. Komt die nog?”
“Jahoor, hier: Europe – Ready Or Not live in Russia 2005“
“Leuk, maar dat is de nieuwe line-up. Heb je nog een oude video liggen”
“Dat ook, komt ie: Europe – Ready Or Not live in Essen 1989. moet je wel even negeren dat Joey’s stem compleet naar de knoppen is van het touren.”
