Tag Archives: Destroy Rebuild Until God Shows

Muzieklijstje #1 kwam vorige maand al en bestond uit muziek waar ik vanaf wilde. Vandaag gaan we dankbaar zijn voor de beste albums die dit jaar ons gebracht heeft. En je zult het misschien al voorspeld hebben, maar mijn grootste aanwinst voor 2011 is…

Destroy Rebuild Until God Shows – D.R.U.G.S.

Ik weet het. Het begint een beetje flauw te worden. Hoe vaak heb ik hier al niet naar Destroy Rebuild Until God Shows verwezen? Niet beantwoorden, retorische vraag (minstens acht keer). Als we naar de last.fm statistieken kijken en daar een mp3speler-, youtube- en laten-we-last.fm-eens-uitzetten-correctie op loslaten dan heb ik dit album sinds verschijning een ruime tweehonderdvijftig keer geluisterd. Dat is zelfs de laatste Europe niet gelukt. En dat is de beste band ooit. Maar waarom dan?

De juiste muziek en de juiste teksten op het juiste moment, denk ik. Exceptioneel was de oudejaarsavond waarop ik bijkwam van een feestje en me gereed maakte voor de volgende, tussendoor zoekend naar meer muziek van Destroy Rebuild etceterarara… na het horen van If You Think This Song Is About You, It Probably Is. Ik ontdekte Thermacare en voelde, nee, wíst dat 2011 een fantastisch jaar zou gaan worden. 2010 had ik halverwege december al afgesloten, D.R.U.G.S. is de soundtrack geweest bij het rebuilden van mijn leven. Functionele woede, exact wat ik nodig had. Over de twitters, tumblrs, facebooks en andere internets zijn honderden van dat soort verhalen te lezen, dus ik voel me een soort fanboy, maar het enthousiasme is oprecht. Wie dat nog wil komen destroyen moet snel zijn, binnenkort komt de band met nieuwe muziek.

The Hangman
(Destroy Rebuild Until God Shows)

The Cab – Symphony Soldier

Net als Cobra Starship [hieronder] kwam The Cab me aangewaaid op mijn drieëntwintigste verjaardag. Gewend aan allerlei obscure herrie kwam het aanstekelijke “Bounce” eerst als shock, toen als openbaring. Ik hou van deze band, en van hun strijdlust. Symphony Soldier heeft drie jaar op zich laten wachten. Letterlijk honderden liedjes zijn geschreven, maar uiteindelijk vertrokken de jongens van de band bij hun platenmaatschappij om uit eigen zak de opnamen van dit album te betalen. Lef, lef, lef. Maar terecht.

Deze cd is geworden zoals zij zelf wilden, iets waar zij zelf achter stonden, wat absoluut respect verdient. Het geheel is nóg een tikkie commerciëler dan Whisper War, maar dat maakt niet uit. Het hele album is één hoogtepunt, maar net daarboven wil ik nog pleiten voor Another Me, dat muzikaal (die solo’s!) superieur is aan de rest en ondanks de ietwat treurige “ik mis je niet, ik mis je niet, nee hoor, ik mis je echt niet” teksten mijn dag compleet goed maakt met “Girl, don’t you know that karma tastes so sweet”. Dank u, The Cab.

Another Me
(The Cab)

The Project Hate MCMXCIX – Bleeding The New Apocalypse

[uit de metalfan.nl review] Deathmetal die soms verrassend melodieus is, waarin slepende, aan doommetal grenzende stukken niet geschuwd worden en waarin versmeltingen met symfonische metal en electro opmerkelijk natuurlijk klinken. Het is een omschrijving die de muziek geen recht doet, maar iedere vergelijking zou mank gaan en elke metafoor zou gekunsteld aandoen. De band heeft er zelf ook geen naam voor, dus noemt het maar ‘uniek’. Fenome-fokking-naal. Daarbij heeft nieuwe zangeres Ruby een kracht in haar stem waar je betonblokken mee kunt vergruizen.

De band was het met me eens, zoveel is duidelijk.

The Serpent Crowning Ritual
(The Project Hate MCMXCIX)

Runner-up: Cobra Starship – Night Shades

Stuiterstuiterhyperhyper, ongeleid projectiel, manisch als een Duracell-konijn: dat zijn  de juiste omschrijvingen voor Cobra Starship’s vorige album Hot Mess (of wellicht voor mij, destijds). Night Shades is jammer genoeg rustiger en klinkt als een verzameling losse nummers bovendien, geschreven met allerlei ingehuurde songwiters. Samenhang is dan ook ver te zoeken. Toch is een nummer als Don’t Blame The World, It’s The DJ’s Fault best leuk en geven de daaropvolgende nummers Fucked In Love en Disaster Boy ook wel rillingen.

Don't Blame The World, It's The DJ's Fault
(Cobra Starship)

Dan hebben we ook nog een paar lastminute ontdekkingen, waarbij we het oordeel vooral aan de (Spotify-)luisteraar overlaten. Dit jaar werd ik verder overdonderd door: Chisu, The Dear Hunter, Illdisposed.