Vorig jaar omstreeks deze tijd plaatste ik hier een lijstje met muziek: de top tien van mijn last.fm account plus toelichting. Dit jaar ga ik net zoiets doen, maar dan nuchter en over mijn belangrijkste albums van 2011. Eerst doen we echter een ander lijstje…
De grootste angst van iedere liefhebber/verzamelaar is dat hij op een dag naar zijn collectie kijkt en denkt “Waarom heb ik al die troep eigenlijk?”. Die angst is zo groot omdat ze allemaal weten dat er uiteindelijk altijd zo’n moment komt. Voor mij was dat afgelopen week.
Ik ben gek op muziek, altijd al geweest. Mijn eerste cd? Europe – 1982-1992, een verzamelalbum waarvan ik de helft eigenlijk al kende. Dat maakte niet uit, want ik was blij met ieder ‘nieuwe’ Europe-liedje dat ik kon vinden. Toen ik klein was, zeg zeven jaar oud, was het bezitten van cd’s iets speciaals, dus al gauw volgde de rest van hun discografie. Nog specialer! Vervolgens ontdekte ik Guns ‘N Roses, daarna Helloween, en zo ging het verder van band naar band en van subgenre naar subgenre. En overal wilde ik cd’s van.
Spoelen we even door naar 2011. Ik heb nu ongeveer 800 cd’s, maar geen fatsoenlijke cd-speler. Ik heb van sommige bands hele discografieën staan, maar luister er vaak maar één album van. Ik kan een maand lang aan één stuk door muziek luisteren zonder ooit hetzelfde te horen, maar zet liever Destroy Rebuild Until God Shows of The Cab een halve dag op repeat. Ergens tussen 1982-1992 en The Cab – Symphony Soldier, de laatste cd die ik kocht, ging er iets mis. ‘Muziek ontdekken’ sloeg door naar ‘hebben, hebben, hebben’. Een obsessieve, haast ziekelijke verzamelwoede. Koopdrang. CD’s kwamen sneller binnen dan ik kon luisteren, want ik kocht alles waarvan ik dacht dat ik het ‘wel leuk’ zou kunnen vinden. Daar zitten veel impulsaankopen tussen, spotgoedkoop-en-misschien-wel-okay-aankopen en een aantal kutcd’s die ik alleen gekocht heb om een discografie ccompleet te krijgen.
Sinds afgelopen woensdag ben ik het zomaar ineens hartstikke beu. Ik had m’n dvd’s al gefilterd (ongeveer één derde van m’n collectie gaat naar huisgenoten, familie, vrienden), gaf 25 boeken weg en flikkerde zo ongeveer al m’n games in de vuilcontainer. Nu moesten ook de cd’s er maar aan geloven. Ik heb mezelf bij iedere cd dezelfde vragen gesteld: Wanneer heb ik dit voor ‘t laatst geluisterd? Hoe vaak? Vind ik dit wel echt leuk? Ga ik dit missen? Het werd een klus die van woensdagavond 22:00 tot donderdagochtend 5:20 duurde, met als resultaat: 220 cd’s gaan een andere eigenaar of de vuilstort gelukkig maken. Niet zo rigoureus als ik voor ogen had, maar een heel aardig begin. Binnenkort gaan de pijnlijkere beslissingen vallen. Benieuwd wat ik weg doe? Misschien zelfs interesse? Hier kun je de hele lijst zien, met de prijzen erbij.
Ik heb er verrassend weinig moeite mee. ‘t Lucht zelfs op. Het merendeel ga ik echt niet missen, en anders vind ik ze nog wel een keer terug op Spotify. Nu is het een kwestie van achteroverleunen, theedrinken, muziek opzetten, en kijken hoe de mailtjes binnenstromen. Wat ik luister? Europe.
