Het album “Progressive Darkness” heeft me altijd nieuwsgierig gemaakt naar nieuw werk van Moonlyght, de Canadese metalband die dit opmerkelijke kunststukje heeft uitgebracht. Excuses voor die reviewstijlzin. In gewone woorden: Ik heb jaren gewacht op hun tweede album “Shining”. Helaas kwam het nieuws dat het nieuwe album te koop ging zijn kunnen geworden met het bericht dat de band er mee stopte. Eeuwig zonde, want Moonlyght was een aparte.
Indelen in een genre heb ik altijd lastig gevonden met deze band. De eerste “Progressive Darkness” kon je nog wel in “folk metal” of soms zelfs “lijkt op de oude Children Of Bodom” plaatsen, maar met “Shining” is het anders. Ook als je het binnen “Progressive Metal with Folk influences” propt zoals op Metal-Archives.com gedaan wordt. Het is geen Dream Theater die op de schlager-toer gaat en een doedelzakspeler inhuurt, maar ook geen Korpiklaani die een nummer heeft geschreven dat langer duurt dan drie minuten. Nee, dit is iets heel anders.
‘Extreme’ metal leent zich niet echt voor lange albums, en met een dikke zeventig minuten kan ook “Shining” te veel van het goede zijn, maar het materiaal is gevarieerd genoeg, en een derde album zou er heus niet meer komen.Het is een samenraapsel van melodieuze death en black met op z’n minst interessante akoestische stukken. Soms geïnspireerd door folk, maar vaak ook simpelweg droevig of mysterieus. Zoals ik het nu omschrijf klinkt het niet heel erg origineel, maar de kunst van Moonlyght is dat het altijd klopt, altijd oprecht blijft. Het heeft iets weg van The Project Hate MCMXCIX, de beste band ooit. Het mag dan minder gecompliceerd zijn, en minder extreem, maar de band heeft duidelijk zijn best gedaan om (en hier heb ik een synoniemenwoordenboek voor nodig, ik heb duidelijk al een tijd niet gerecenseerd) geschakeerd te klinken (en ze zijn ook nog eens boeiend, interessant, aantrekkelijk, belangwekkend en aangrijpend, volgens synoniemen.net).
De grunt springt er niet erg uit, maar de half cleane, half gruntende zang van zanger ‘Roby’ (die vocalen zingt op het album) heeft een charme die de helft van het album maakt. Ritme-sectie is (ja, wat kun je er van zeggen, alleen drummers en bassisten kunnen hier op geilen) capabel en voldoet, en de solo’s kunnen melodieus zijn zonder vrolijk te klinken.
Als je kickt op melodie, maar ook extremere muziek niet schuwt en op zoek bent op iets wat niet klinkt als ‘die andere band’, dan kun je Moonlyght gerust een keer beluisteren op hun Myspace. Als dat nog niet genoeg is, kun je hun album kopen bij Mankind’s Demise. Vielen Spaß!
Tracklist:
1. Middle 06:36
2. Falling 07:05
3. Downfall 05:38
4. Malediction 08:03
5. Hazard 07:22
6. Messiah 06:07
7. Perils 07:37
8. Penitent 05:40
9. Radiance 09:20
10. Parallels 08:00
Total playing time 01:11:25