Verzorgingstehuis. Tien minuten voor het einde van je werkdag. Je hebt je takenlijst volledig doorlopen. Niet snel, vluchtig of half-af. Nee, goed. Grondig. Gedegen. Verder heb je wat extra klussen gedaan waarvan een deel opgedragen is (“doe je ook nog even…”), een deel vriendelijk gevraagd is (“als je tijd hebt, zou je dan…”) en een derde uit eigen initiatief omdat niemand ‘t ooit doet. Je sprong bij waar nodig, want je collega’s hebben het al even druk, en nu sta je met het zweet op je voorhoofd je eigen spullen op te ruimen.
Twee bewoners lopen voorbij, je groet vriendelijk.
“Zo”, zegt de ene, “ga je soppen?”.
“Nee, ik ga stoppen. Het zit er weer op voor vandaag.”
“Ja, jullie werken hard”, zegt de ander. Een eigenaardige stilte valt, die ze opvult met “…maar niet heus”. En ze loopt verder.
De werkende mensch staet voor dag ende dauw op.
De werkende mensch trotseert per rijwiel de koude ende duisternis teneinde het werk te bereicken.
De werkende mensch draegt paarschen broecken gedurende de werckzaemheden.
De werkende mensch rookt (helaasch nog wel).
En… de werkende mensch maeckt nadien de tocht huiswaerds.
De werkende mensch eet.
De werkende mensch poogt tijd te besteeden aan studie.
De werkende mensch speelt wat computergames.
De werkende mensch schreeuwt uit waensin.
De werkende mensch leescht boecken.
En de werkende mensch slaept reeds voor het vallen der nacht.
Dat betekent echter dat de werkende mensch een weinig zal bloggen komende tijd.
